de vrijheidsstrijder uit Iran

Vroeger deden ze het samen, De Winter en Ellian. Nu moet onze staatsrechtgeleerde het in zijn eentje doen. Vol genot, en vooral intellectuele bevrediging lees ik iedere dag zijn weblog. Onverwachte invalshoeken en dito standpunten, subtiele redeneringen, grote verdraagzaamheid tegen andersdenkenden. Een prachtige stijl, wars van vergezochte metaforen en al helemaal van vergelijkingen met neonazi’s.

Ironie dus. Het is een kleine droom om nog eens zo’n column van Afshin Ellian helemaal te ontleden en af te maken, maar dat is misschien voor een andere keer. Nu even de inconsistentie die volgens mij al zijn blogjes kenmerkt. Aan het begin van de week verdedigde hij het recht van Hero Brinkman om de Antillianen, of in Ellian’s lezing alleen de volksvertegenwoordigers, flink te beledigen. Gek trouwens dat Ellian denkt dat als je volksvertegenwoordigers (het woord verraadt het al een beetje: vertegenwoordigers van het volk) beledigt, je dan niet het volk zou beledigen. Anyway, die Antillianen moeten niet zo zeuren, dat moet je kunnen hebben, daar hebben we recht op, om dat soort dingen te zeggen. U kent het wel: vrijheid van meningsuiting, in dit geval “recht om te kritiseren”. En in het Bassie en Adriaan jargon van de Partij voor de Vrijheid wordt dat een “grotendeels corrupt boevennest”. Bon!

Dan gister, Ellian heeft weer een onderwerpje uit de oude doos: de burkini. Ik weet niet of er in die tijd ook komkommers geteeld werden, maar een paar maanden geleden was het even belangrijk dat vrouwen in een of ander belachelijk gewaad het zwembad indoken. Kijk, en hier moet je bij vriend Ellian niet mee aankomen. Hieraan moeten wij aanstoot nemen! Dit soort daden moeten echt niet door de beugel kunnen. De vrijheid zo’n ding te dragen mag niet bestaan, hier moet ingegrepen worden! Zo’n burkini, het is “geïnternaliseerde terreur”.

Ellian zal wel zeggen dat hij beide keren opkomt voor de vrijheid. Ik vind het merkwaardig: waarom moeten Antillianen zich de beledigingen van Hero Brinkman laten welgevallen en Brinkman die vrijheid laten, en moeten wij ingrijpen als er dames in de gekste kleren het zwembad inspringen en hen de vrijheid daartoe benemen? (Behalve dan dat het “een bron van nachtmerries voor de kleine kinderen” kan zijn).

de blauwe kater

Stamkroegen zijn belangrijk. Mijn goede vriend zal het beamen. In Groningen is er Het Pinteljee, Het Paard, De Singelier. In Veenwouden het niet meer bestaande Honk, in Brussel De Laffe Herder en Kafka. Het gaat er niet om hoe vaak je in die kroegen komt, het gaat erom dat je ze stamkroegen noemt. Zo is er de Rotonde, een stamkroeg in Brussel waar ik nog nooit geweest ben. In Leuven heb ik er al drie tot stamkroeg benoemd: de Commerce (naast de universiteitsbibliotheek), Gambrinus (met het beste interieur van Leuven) en De Blauwe Kater (een jazz en bluescafe - goeie shit).

En dat brengt me na een Per Seconde Wijzerachtige inleiding tot mijn punt. In mijn jas vond ik een bierviltje terug, beschreven in de Blauwe Kater. Er hing daar namelijk een poster voor een concert, en een van de sponsoren was het bedrijf van Theo de Vlieger uit Hamme. Mooi! Leuke daaraan was dat je volgens de poster de man kunt bellen voor alle Algemene Ondernemingen die je maar wilt uitvoeren. Ben benieuwd. Algemene Ondernemingen.

7:00:00

De eerste maand dat ik in België was, deed ik niet aan sport. Eind oktober heb ik een maandkaart gekocht voor het zwembad in de Sportoase ‘Philipssite’. Sindsdien ga ik iedere dag (of zo vaak mogelijk) zwemmen, ik ben al aan mijn derde maandkaart toe. Om dit een enigszins heroïsch tintje te geven, wil ik meteen bij openingstijd, zeven uur ’s ochtends, aanwezig zijn. Om deze heroïsche daden ook nog te kunnen bewijzen (voornamelijk aan mezelf) bewaar ik de bonnetjes die ik iedere dag krijg. Mijn kaart wordt gescand en ik krijg een bewijsje met daarop mijn naam, kaartnummer en de woorden ‘manuele registratie van 1 bezoekers’ (sic!, voor het eerst in mijn leven dat ik ‘sic!’ gebruik, ik hoop dat ik het goed doe). Deze bonnetjes bewaar ik, en de stapel die ik nu verzameld heb, is de getuige van mijn gezonde levensstijl.

Vorige week dinsdag echter deed de kassa het niet. Iedereen mocht vrij door lopen, niemand kreeg een bonnetje. Waarschijnlijk heeft geen van de vaste bezoekers (want het zijn allemaal vaste bezoekers; het zwembad heeft mijn leven verrijkt met vele gezichten die ik goed ken, waar namen bij horen die ik nooit zal weten) dat erg gevonden. Sterker nog, de meesten van hen zie ik het pas ontvangen bonnetje dagelijks in de prullenbak gooien. Ze weten niet wat ze weggooien. Voor mij is het ontbreken van het bonnetje echter een kleine ramp: mijn verzameling is niet meer compleet. Nu heb ik maar zelf op een bonnetje van een andere dag geschreven dat ik op 8 januari echt wel geweest ben.

Het was vorige week ook een optie geweest om later een bonnetje te vragen, maar dat ik heb niet gedaan. Om twee redenen. Ten eerste vond ik het een beetje stom om bij het naar buiten lopen te vragen of ze mijn pasje nog even door de scanner zouden willen halen: wat zouden de mensen wel niet denken! Ten tweede, en misschien nog wel belangrijker, was er dan de verkeerde tijd op het bonnetje komen te staan. Want dat is het laatste dat nog op de bonnetje afgedrukt staat: de tijd waarop de kaart is gescand. En die zou vorige week natuurlijk veel later geweest zijn dan die heroïsche zeven uur, die ik iedere dag zo dicht mogelijk probeer te benaderen. En dat brengt mij bij de dag van vandaag en het onderwerp van dit blogje: de kassa deed het, ik kreeg een bonnetje en voor het eerst in mijn zwemcarrière prijkte daarop de tijd: “7:00:00”. Een groot geluk!

desanne van brederode

Ik snap dat het moeilijk is in de kleine komkommertijd een column te schrijven, maar dit! Desanne van Brederode hoort in de Sp!ts.

schijndemocratie

Wie gaat hier nou voor stemmen? En wie gelooft er nou dat "partijpolitieke overwegingen geen enkele rol hebben gespeeld? Zo dom zijn ze in Eindhoven nou ook weer niet.

rita verdonk

Je kunt veel van Geert Wilders en zijn website zeggen, maar je weet wel waar hij voor staat. Een beter Nederland en het Verkiezingspamflet staan gewoon online. Je kunt het ermee eens zijn, je kunt het er niet mee eens zijn.
Bij Rita Verdonk ligt dat anders. Net heb ik eens een bezoekje aan haar website gebracht. Wat valt daar te zien? Een stukje over Rita (als lezer ben je op voornaam-termen met Rita). Er is nieuws, een weblog (beide met ongeveer dezelfde productiviteit als mijn weblog) en je kunt ‘meedoen’ (werk verrichten voor Rita) of ‘steunen’ (geld overmaken naar Rita). Maar waar je aan meedoet? Wat je steunt?
Het enige dat ik eruit op kan maken is dat Rita staat voor duidelijkheid en daadkracht. Het moet maar eens afgelopen zijn met het denken in termen van links en rechts, Rita denkt “in termen van oud en nieuw”. Ik neem aan dat Rita zichzelf als nieuw ziet, maar zeker kun je het nooit weten: ze zegt het niet. En wat dan nieuw (of oud) is? Wie weet.
Als we op de weblog af mogen gaan, zijn de speerpunten van Rita: het ontvangen van Hyves-vrienden, het oplossen van het fileprobleem en het rondkrijgen van de beweging.

Maar er is meer. Op mijn computer heb ik een flashblock geïnstalleerd. Handig, hoef je niet steeds door al die stomme flashanimaties heen. Maar het ontnam me in eerste instantie wel het zicht op de uitspraken van Rita die kennelijk van een zo groot gewicht zijn dat ze de hele kop van de pagina moeten vullen met een veelbetekenend fotootje van Rita erbij. Het is het meest programmatische dat ik bij Rita ben tegen gekomen. Ik citeer:

(Rita met paraplu) “De Nederlander moet weer kunnen lachen om zijn loonstrookje.”

(Rita aan het roer) “De hypotheekrente-aftrek staat als een huis!”

(Rita met krant) “Je bent geen ondernemer geworden om full-time formulieren in te vullen.”

(Rita, weer met paraplu, krant of roer) “Je werkt om te leven, niet om belasting te betalen.”

Ik ga hier geen ironische opmerkingen over maken. De cultus van de ‘nieuwe politiek’, van ‘de mensen in het land’, van de ‘duidelijkheid’, van het ‘problemen benoemen’, van ‘duidelijkheid en de daadkracht’ is een overtrokken karikatuur van zichzelf geworden. Niemand ziet het, iedereen neemt het serieus.

schande

Nederland heeft een absurd zware loting voor het komende EK voetbal. Wereldkampioen Italie, vice-wereldkampioen Frankrijk, en winnaar van 'onze' kwalificatiepoule Roemenie moeten niet alleen in de eerste ronde verslagen worden. Zeer waarschijnlijk moet Nederland, mochten 'wij' de eerste ronde en de kwarftinale overleven, in de halve finale alweer tegen een van deze landen aantreden. Lees hier. En Duitsland, dat heeft het natuurlijk weer wel getroffen bij de loting.